17.Yüzyılda Osmanlı Devletinde yaygınlaşan tütün kullanımı başta padişah olmak üzere saray ve harem halkı tarafından da benimsenmişti.
Tütüncübaşı, saraydaki çubuk ve nargile malzemelerinin tedariki, çubukların hassa çubukçuları tarafından hazırlanması ve temizlenmesi, çubuğun kaymaması, sıcaklığın döşemeye zarar vermemesi, yanmış tütünün boşaltılması için lülelerin altına konulan ve takatuka adı verilen kül tablalarının düzeni, özel tütün harmanlarının hazırlanması ve korunmasından sorumluydu.
Çubuk Ağası ( Çubukçubaşı) ise lülelerin hazırlanıp ikram edilen çubukların amiriydi. Genellikle, kiraz, gül, abanoz ve yasemin ağaçlardan yapılan çubukların gösterişli olmaları, ve tütün kokusunu engellemeleri sebebiyle, uzun olanları tercih edilirdi. Çubuğun tutamağı ve ortasında savatlı gümüş sarmalar yerleştirilirdi. İmame denilen çubuk ağızlıkları, kehribar, veya boynuzdan yapılırdı. Sarayda çubuklar meresim ile verilirdi. Çubuk Ağası, emrindeki on çubukçu ve bir ateşçi ile çubuk içecek kişilerin, önüne takatuka yerleştirilirdi. Ateşçi sitil denilen zincirli bir mangal içinde, küçük yuvarlak ,kömürlerden yakılmış fındık ateşi ile, sık sık içeri girerdi. Çubuk ağası ise, her lüleye ateş koyup çıkardı. Çubuklar sol elle tutulur, sağ elle kahve, şerbet içilir, tespih çekilirdi.
CAMÄ°Ä° 2.jpg)
